Η άσκηση μετά τη διάγνωση καρκίνου του πνεύμονα συνδέεται με καλύτερα αποτελέσματα

Μια νέα μελέτη ενισχύει τα ολοένα και περισσότερα στοιχεία που υποδηλώνουν ότι η σωματική δραστηριότητα μπορεί να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη θεραπεία του καρκίνου του πνεύμονα.

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο JAMA Network Open, ανέλυσε δεδομένα από 17.141 επιζώντες καρκίνου σε 6 συγκεντρωτικές μελέτες κοόρτης. Εξετάστηκε η μέτρια έως έντονη σωματική δραστηριότητα πριν και μετά τη διάγνωση και διερευνήθηκε εάν η δραστηριότητα μετά τη διάγνωση συσχετιζόταν με τη θνησιμότητα από καρκίνο. Η ανάλυση περιελάμβανε άτομα με καρκίνο της ουροδόχου κύστης, του ενδομητρίου, των νεφρών, των πνευμόνων, του στόματος, των ωοθηκών και του ορθού.

Όσον αφορά τον καρκίνο του πνεύμονα, τα ευρήματα ήταν αξιοσημείωτα. Σε σύγκριση με την απουσία μέτριας έως έντονης σωματικής δραστηριότητας μετά τη διάγνωση, ακόμη και τα χαμηλότερα επίπεδα δραστηριότητας συσχετίστηκαν με χαμηλότερη θνησιμότητα από καρκίνο. Στα κύρια αποτελέσματα της μελέτης, τα χαμηλά επίπεδα δραστηριότητας μετά τη διάγνωση συσχετίστηκαν με λόγο κινδύνου 0,56 σε σύγκριση με την απουσία δραστηριότητας.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της μελέτης ήταν ότι αυτό δεν παρατηρήθηκε μόνο σε άτομα που ήταν ήδη σωματικά δραστήρια πριν από τη διάγνωση. Μεταξύ των επιζώντων από καρκίνο του πνεύμονα που δεν ασκούνταν πριν από τη διάγνωση, αλλά τήρησαν τις κατευθυντήριες οδηγίες για τη σωματική δραστηριότητα μετά τη διάγνωση, η θνησιμότητα από καρκίνο ήταν επίσης χαμηλότερη, με λόγο κινδύνου 0,58.

Αυτό υποδηλώνει ότι η έναρξη σωματικής δραστηριότητας μετά τη διάγνωση μπορεί να συνεπάγεται οφέλη, ακόμη και για άτομα που δεν ασκούνταν πριν. Σύμφωνα με τα βασικά συμπεράσματα της μελέτης, οι επιζώντες του καρκίνου του πνεύμονα που δεν ασκούνταν πριν τη διάγνωση, αλλά άρχισαν να ασκούνται μετά, παρουσίασαν χαμηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας από καρκίνο.

Οι συγγραφείς διευκρινίζουν επίσης ότι η συγκεκριμένη μελέτη ήταν μια συγκεντρωτική παρατηρητική ανάλυση και όχι κλινική δοκιμή. Αυτό σημαίνει ότι καταδεικνύει μια συσχέτιση, χωρίς όμως να αποδεικνύει ότι η άσκηση προκάλεσε άμεσα τη διαφορά στην επιβίωση. Ωστόσο, τα ευρήματα ενισχύουν το επιχείρημα ότι η σωματική δραστηριότητα και η υποστήριξη της άσκησης πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη ως μέρος της φροντίδας των καρκινοπαθών, όπου αυτό είναι ασφαλές και κατάλληλο για το εκάστοτε άτομο.

Στη μελέτη επισημαίνεται επίσης ότι οι τρέχουσες συστάσεις για τη σωματική δραστηριότητα των ατόμων με καρκίνο είναι πιο αυστηρές για ορισμένους τύπους καρκίνου σε σχέση με άλλους, και ότι τα επιστημονικά στοιχεία για καρκίνους όπως ο καρκίνος του πνεύμονα είναι πιο περιορισμένα.

Για πολλούς ανθρώπους που ζουν με καρκίνο του πνεύμονα, η σωματική δραστηριότητα δεν είναι απλή υπόθεση. Η κόπωση, η δύσπνοια, ο πόνος, οι παρενέργειες της θεραπείας, το άγχος και η μειωμένη φυσική κατάσταση μπορούν όλα να αποτελέσουν εμπόδια. Μια έρευνα όπως αυτή δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι πρέπει να αισθάνονται πίεση να κάνουν περισσότερα από ό,τι είναι ασφαλές ή εφικτό για αυτούς. Ωστόσο, υποστηρίζει μια ευρύτερη συζήτηση σχετικά με το πώς η άσκηση, η αποκατάσταση και η εξατομικευμένη υποστήριξη στη σωματική δραστηριότητα θα μπορούσαν να ενταχθούν πιο σαφώς στη φροντίδα των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα.

Πηγή: Brown JC, Cannioto R, Cartmel B, κ.ά. Σωματική δραστηριότητα στον ελεύθερο χρόνο και θνησιμότητα από καρκίνο. JAMA Network Open. Δημοσιεύθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2026.